وزن میلگرد از رابطهٔ d²÷۱۶۲ به ازای هر متر طول به دست می‌آید؛ برای ورق، طول×عرض×ضخامت×۷٫۸۵ (چگالی فولاد ۷۸۵۰ کیلوگرم بر مترمکعب) و برای تیرآهن، قوطی و نبشی وزن هر متر از جدول اشتال خوانده می‌شود. هر سه عدد «وزن نظری» است؛ وزن باسکول به‌خاطر تلرانس تولید معمولاً چند درصد اختلاف دارد و ملاک تسویه همان باسکول است.

برآورد سرانگشتی مصرف میلگرد در اسکلت بتنی معمولاً بین ۸۰ تا ۱۲۰ کیلوگرم به ازای هر مترمربع زیربنا است؛ عدد دقیق را فقط لیستوفر نقشهٔ سازه می‌دهد. این بازه برای برآورد اولیهٔ بودجه و تخمین تعداد تریلی به کار می‌آید، نه برای سفارش نهایی.

لیستوفر جدول میلگرد نقشه است: برای هر عضو، شمارهٔ میلگرد، قطر، شکل خم، طول برش و تعداد را می‌دهد. برای تبدیلش به سبد خرید باید طول کل هر قطر را جمع بزنید، در وزن هر متر همان قطر ضرب کنید و درصد پرت برش را اضافه کنید.

هر شاخه میلگرد ۱۲ متری وزنی برابر وزن هر متر × ۱۲ دارد؛ مثلاً میلگرد ۱۶ حدود ۱۸٫۹۶ کیلوگرم. برای رفتن از تُن به شاخه، ۱۰۰۰ را بر وزن شاخه تقسیم کنید. کارخانه‌ها معمولاً کیلویی می‌فروشند و انبارها شاخه‌ای، پس پیش از مقایسهٔ دو پیشنهاد حتماً واحدشان را یکی کنید.

در مترهٔ اسکلت فلزی سه قلم اصلی داریم: پروفیل (تیرآهن و قوطی)، ورق (ورق زیرستون، ورق تقویتی و لچکی) و اتصالات. وزن ورق‌ها معمولاً ۱۰ تا ۱۵ درصد وزن پروفیل است؛ نادیده‌گرفتنش رایج‌ترین خطای برآورد اولیه است.

تفاوت اصلی کارخانه‌ها در سه چیز است: تطابق وزن شاخه با وزن نظری، ثبات آنالیز و فاصلهٔ حمل. کارخانهٔ نزدیک‌تر با نرخ کمی بالاتر معمولاً تمام‌شدهٔ ارزان‌تری دارد؛ برای همین مقایسه باید روی ستون «تمام‌شده در مقصد» انجام شود، نه روی نرخ درب کارخانه.

تیرآهن ذوب‌آهن اصفهان روی جان پروفیل مهر نورد دارد و وزن شاخهٔ ۱۲ متری‌اش به عدد جدول اشتال نزدیک است. سه چیز را همیشه بخواهید: برگهٔ باسکول مبدأ، گواهی بار کارخانه، و عکس بارگیری. اختلاف وزن بیش از حد مجاز یعنی یا پروفیل سبک است یا کارخانهٔ اعلامی درست نیست.

A2 نیمه‌سخت و شکل‌پذیرتر است و بیشتر برای خاموت و میلگرد عرضی به کار می‌رود؛ A3 مقاومت تسلیم بالاتری دارد و میلگرد اصلی طولی معمولاً از آن انتخاب می‌شود. جایگزینی این دو بدون تأیید مهندس محاسب مجاز نیست، حتی وقتی اختلاف قیمت وسوسه‌کننده است.

ورق سیاه (نورد گرم) برای سازه، مخزن و کارهای ضخامت‌بالا؛ ورق روغنی (نورد سرد) برای سطح صاف و ضخامت کم؛ ورق گالوانیزه برای محیط مرطوب و فضای باز. ورق سیاه معمولاً برشی و کیلویی فروخته می‌شود، پس اندازهٔ برگ و رواداری برش را پیش از سفارش مشخص کنید.

بازار فولاد ایران هفتگی حرکت می‌کند و سه محرک اصلی دارد: نرخ ارز، برنامهٔ تولید و تعمیرات کارخانه‌های بزرگ، و فصل ساخت‌وساز. گزارش خودکار هفتگی پس از جمع‌شدن دست‌کم ۳۰ روز تاریخچهٔ نرخ منتشر می‌شود.

حتی مقاطعی که با مواد اولیهٔ داخلی تولید می‌شوند به نرخ ارز حساس‌اند، چون قیمت پایهٔ شمش در بورس کالا و هزینهٔ قطعات یدکی خط تولید ارزی است. اثر معمولاً با چند روز تأخیر و نه به‌طور کامل به نرخ مقاطع منتقل می‌شود.

تقاضای ساختمانی در ایران معمولاً از اواخر بهار تا اوایل پاییز اوج می‌گیرد و در دی و بهمن کم می‌شود. این الگو تکرارشونده است اما قطعی نیست: سال‌هایی که نرخ ارز جهش کرده، اثر فصل کاملاً پوشانده شده است.